Wat een verhaal en wat een worsteling maar vooral wat een enorme impact op je leven! Op eieren lopen en je alle dingen ontzeggen die je leuk vind en waar je altijd van genoten hebt. En je dan ook nog niet begrepen voelen:-(
Ik hoop dat degene in wie je nu je vertrouwen gesteld hebt het bij het rechte eind heeft en dat de medicatie ondersteunend werkt bij de gesprekken die je gaat voeren.
Dat er maar weer gauw licht mag gaan schijnen, dat je weer kunt genieten van het leven, zonder beperkingen en dat je je oude vertrouwde ik weer snel terug mag vinden.
Lieve groet!

Dapper om je gevoelens zo uitgebreid aan je blog toe te vertrouwen! Die angst heb je in ieder geval niet, dat is mooi meegenomen. De ene psych. is de andere niet, en natuurlijk moet jij dat ook ervaren… Maar er gloort weer licht aan de horizon. Je slaat een nieuwe weg in met een psych., die wellicht weet hoe hij jou echt op de rails gaat krijgen. Dus, mouwen opstropen en gaan!. Ik zal je op gepaste wijze blijven volgen. 🙂 Zet hem op!
XX