Angst: Beren of ontberen?

Glazig staart ze me aan. Ik twijfel. Ben ik niet duidelijk? Of heeft ze meer voorbeelden nodig? Aan haar ervaring zal het niet liggen. Ik doe nog een poging.
“De gebeurtenissen waar ik bang voor ben hebben een gemeenschappelijke overeenkomst; ze bedreigen mijn bestaan of hebben een dusdanige impact dat ik een beroep moet doen op anderen. Als die anderen het laten afweten sta ik machteloos, ik ben niet opgewassen tegen nog een strijd zoals ik die afgelopen periode heb gevoerd.”
“Wat doe je om die gebeurtenissen te voorkomen?”
“Ik neem geen enkel risico. Niet sporten, niet klussen, defensief autorijden, niet op wintersport en niet duiken. Mijn voordeur gaat ‘s-nachts hermetisch op slot. Ik volg alle nieuwsberichten uit mijn omgeving zodat ik overal van op de hoogte ben. Op mijn werk mag niets aan te merken zijn want negatieve publiciteit bedreigt mijn inkomsten. Eigenlijk ben ik van ‘s-ochtends vroeg tot ‘s-avonds laat in de opperste staat van paraatheid. Alle facetten van mijn leven worden gemonitord.”
“Hoe groot is de kans dat jou wat overkomt uit de voorbeelden die je noemt, denk je?”
Ik begin me af te vragen wat ik hier doe, starend naar de doos tissues en koffiemokken op het kleine wankele tafeltje. Het maakt weinig uit wat ik zeg, naar de rest van vraag en antwoord kan ik raden. Iets met beren op de weg.

Bij de voordeur geef ik haar een hand en stap de drempel over, de buitenwereld in. Mijn zonnebril verhult mijn tranen en teleurgesteld loop ik terug naar mijn auto. Nadat het portier met een doffe klap dichtslaat en ik mijn tas op de bijrijdersstoel heb laten vallen staar ik voor me uit. Op het pleintje rennen kinderen tussen de bosjes door achter elkaar aan. Op een bankje zitten wat jongeren, druk met hun mobiele telefoons. Op het beschutte terras naast me zit een gemêleerd gezelschap, druk in gesprek aan tafeltjes met verkreukelde servetten en restanten van lunchgerechten.
Ik voel me machteloos, onbegrepen en alleen.

Er gaan maanden voorbij waarin ik mezelf steeds opnieuw afvraag hoe de angsten zijn ontstaan. Ik probeer te herleiden wanneer ze zijn ontstaan of verergerd, in de hoop aanwijzingen te vinden voor de directe oorzaak. Het verbaast me dat de psychologe het niet herkent en begrijpt. Iemand die al jaren in de geestelijke gezondheidszorg zit en geen enkele patiënt die hier ook last van had? Hoe is dat mogelijk? Ik besluit mijn behandeling te staken. Het helpt me niet de angst weg te krijgen, en goed voor mijn zelfvertrouwen is het al helemaal niet.

Een paar dagen geleden word ik geacht te verschijnen bij een psychiater. Met een duur woord noemen ze dat psychiatrische expertise. Je laten screenen door een onafhankelijk psychiater die aan de schadelijdende partij rapporteert wat er loos is. En voor de duidelijkheid, de schadelijdende partij staat in dit geval voor de verzekeringsmaatschappij die de schade als gevolg van het ongeval in 2009 moet vergoeden.

Een uur en een kwartier. Ik heb het gecheckt. Slechts vijf kwartier ben ik binnen geweest. Voor de psychiater genoeg om exact te vertellen wat er aan de hand is. Of anders gezegd, ze heeft het getekend. Na wat gerichte vragen pakt ze een pen en een vel papier en tekent daarop twee ovalen, overlappend. Depressie en angst, wat zich vestigt in hetzelfde hersengebied, in mijn woorden.
De depressie uit zich bij mij niet in sombere gedachten en is daardoor blijkbaar niet eerder onderkend. Wel is de depressie de oorzaak van de angst.

Ik reageer geschrokken op haar diagnose, maar waar een oorzaak is, is ook een oplossing. Met gemengde gevoelens hoor ik haar advies aan: medicatie en begeleiding door een psychiater. Ze stelt het jammer te vinden dat ‘men’ mij niet eerder medicatie heeft aangeboden.

Wederom loop ik met mijn zonnebril op naar de auto. Opgelucht, gehoord, begrepen, hoopvol en vol goede moed. Hier komt een eind aan…

Disconnected

Techniek staat voor niks tegenwoordig, zo ook in nieuwe vierwielers. Een digitaal dashboard, een smartphone en een verbinding tussen deze twee maakt dat je allerlei informatie kunt lezen en delen via het web. MINI Connected hebben ze het genoemd. Deze moderne snufjes haalden me destijds over de streep te kiezen voor een nieuwe MINI. Connected met Facebook en Twitter vanuit de auto, hoe koel is dat?

MINI Connected beschikt over een aantal standaard gedefinieerde berichten waarin gegevens van het dashboard zijn geïntegreerd. Zo zijn er berichten die vertellen wie je het laatst aan de telefoon hebt gehad, naar welk adres je onderweg bent, hoe laat je daar ongeveer zal arriveren, welke muziek je beluistert, wat de temperatuur is buiten en zo meer. Je kiest zo’n bericht, de actuele data wordt erin verwerkt en je zet het bericht op Facebook of Twitter. Lees verder…

Een nieuw perron

Mijn reis naar een nieuw leven begon eind maart 2009. Het leek een quick trip maar het is een reis in etappes geworden. Elke etappe eindigt op een perron, met een score, als in een game. Op elk perron zie ik de winst van de etappe die achter me ligt en stap ik op de trein naar het volgende perron.

Vandaag stond ik op een nieuw perron. De score is loslaten van angst. Sinds het ongeval heb ik geen vakantie durven nemen. Partijen die in 2009 met schadevergoedingen over de brug moesten komen hebben dat lang genoeg weten te rekken om mij in de overlevingsmodus te duwen. Eind 2009 heb ik het op een werken gezet en heb niet meer losgelaten.

Dat staat in schril contrast met de vele vakanties in eerdere jaren. Skiën, duiken, motortrips, stedentrips, als ik weg wilde dan ging ik. Ik heb ze niet gemist, het veilig stellen van mijn thuis was mijn focus.

Nu er 10 vrije dagen voor me liggen probeer ik me voor te stellen hoe dat zal zijn, hoe dat ook weer voelt. Hoe meer ik erbij stil sta hoe meer plannen ik heb voor de invulling. Maar eigenlijk zijn die plannen niet zo belangrijk. Ik ben blij met waar ik sta, op dit nieuwe perron.

Aan tafel!

Er hangt een rustige, warme sfeer in het restaurant. Slechts enkele tafeltjes zijn bezet, de rest van het land zit gebogen over de Sinterklaassurprises en -gedichten. Nadat de drankjes zijn opgenomen kijk ik wat om me heen en zie aan het raam een jong stel met een klein meisje, ik schat haar een jaar of vier. Terwijl haar ouders met elkaar in gesprek zijn speelt het meisje met een mobiele telefoon.

Om het geplande etentje doorgang te kunnen laten vinden heb ik me de hele dag rustig gehouden. Sinds mijn bezoek aan de huisarts afgelopen donderdag voel ik me nog alles behalve lekker, maar met de toegestopte medicijnen is het uit te houden. Al snel staan de gerechten op tafel en we laten het ons smaken. Na een wat gezapige dag kan ik hier erg van genieten. Lees verder…